
bat ba nd ko sya makalimutan,,, ung mga sandali na ngingiti sya, ung mga sandali na parang liwanag lamang ng mga mata nya ang aking nakikita. Pagnanaiisip ko sya parang natutunaw aq dahil alam kong nd ko sya pwedeng makapiling kahit sa kakaunting sandali, ana ninanakaw pa ng oras na mapagmalabis. Bakit nga ba ganun. Un ang labis kong itinatanong. Bakit nga ba ganun ang tadahana sa atin. Kahit pilit nating itanggi ito'y sadyang babalik. oh bakit nga ba, ang aking sinasamo, bakit nga ba sya pa ang aking laging nakikita. ang kanyang mga salita na talaga namang nakapang hihina. Talaga bang ganito, kahit isipin ko ai hindi parin maiwaglit ang imahe sa isip. kahit alam ko namang hindi nya ako matatanggap kung malalaman nya na ang mga mata ko ay nakatuon lamang sa kanya. kahit na ang mga sandaling patagong nakatingin. kahit na ang mga sandaling gusto ko syang tingnan ng malapitan. Hindi, hindi ko magawa. Minsan ipagkakasya ko na lang sa sarili ko na isiping kami ay magkasama naglalakad at naguusap. Minsan naiisip ko na lang na sadyang ganun ang buhay napakapait at napakasakit.
Behind these eyes I'm falling. Falling into somewhere I don't recognize. You don't recognize me anymore. And I don't think I care anymore. You never cared so I'm leaving now. Leaving this world where I never belonged. I belong to something deep within your imagination. Imagine if I had never come here. Here where you play every role. Taking a role in every room. So there was never room for me. Me and my shadows and silence. Sitting alone in a shadowy corner.
